Als Veteraan en Thuisfront hebben wij ons voorgenomen veteranen en het thuisfront te helpen in de breedste zin van het woord. Je zou je af kunnen vragen waarom als er zo’n groot systeem is zoals wij dat in Nederland hebben. 

Eigenlijk is dat heel eenvoudig, een groot systeem loopt vast op procedures, richtlijnen en budget. Alles moet bij voorkeur op één A4 verantwoord kunnen worden zodat het in het grote plan van BV Nederland er goed uitziet en de verantwoordelijken kunnen zeggen dat ze de afspraken nakomen en doelen worden gehaald binnen budget.

Dat is heel groot en begrijpelijk maar als individuele veteraan lastig te begrijpen. Net zoals het feit dat het lastig is te begrijpen dat er aan de ene kant miljoenen liggen aan geld om veteranen te helpen en aan de andere kant een veteraan volledig uit de stress is met 750,- maar die twee partijen elkaar niet kunnen of willen vinden.

De redenen daarvoor zijn onder andere de starre houding m.b.t. van fondsen en medewerkers die door de hoge ‘caseload’ niet allemaal op de hoogte zijn van alle procedures en mogelijkheden. Dan gaat het ineens niet meer om wat je kent maar om wie je kent. Wat het systeem dan weer eigenlijk ondermijnt.

Tel bij die zaken op de angst van de claimcultuur en de angst van de publieke opinie. Ik vindt het een schande dat advocatenkantoren reclamefolders versturen naar stichtingen en verenigingen om vooral veteranen naar hun door te verwijzen, die maken juist die angst reëel! Ik vraag me nog af of er een referentiebonus aan zit eigenlijk.

Social media is gewillig en voor elke 10 personen zijn wel 15 meningen. Dat zorgt ervoor dat een gesloten systeem bang is te veranderen, koers te wijzigen en alternatieven te omarmen want er moet ook geld verdiend worden. Waar dat voor is laat ik aan de lezer.

Ook werkt het niet mee dat er een handvol veteranen zo verbitterd is en zoveel stennis schopt, terecht en vaak ook onterecht, dat mensen daar wel heel voorzichtig van worden. 

Als stichting hebben wij de afgelopen jaren veel veteranen geholpen door te buigen in het systeem, door gebruik te maken van het ‘wie ken je’ principe, en door procedures wel te kennen. We hebben geprobeerd het systeem inzicht te geven in tekortkomingen en alternatieven en oplossingen aan te dragen. Vaak werd het een nee, de redenen vaak onbegrijpelijk. Ego’s op pluche zo ver van de grond even vaak als reden. Ondertussen hoorden we overal commentaar op private initiatieven terwijl het systeem ook zou kunnen zeggen dat daar een behoefte ligt laten we het omarmen. Vaak worden we eigenwijs genoemd en afwijkend. we zijn er trots op. Want, eerlijk is eerlijk ook krijgen we regelmatig erkenning en waardering uit het systeem en van veteranen voor wat we doen en klopt datzelfde systeem regelmatig bij ons aan omdat ze geen oplossing hebben.

Een van onze wapenfeiten is het initiëren van een tv-programma met een bekende televisiemaker. 7 veteranen op zielentocht met coaches door een Noors Fjord en vervolgens na terugkomst met ze aan de slag om hun doelen te bereiken. Ons idee erachter was veteranen weer regisseur van hun eigen leven te laten zijn en niet in een afhankelijke slachtofferrol te gaan zitten. We hebben het systeem gevraagd mee te werken.. Je raad het antwoord al. Nee.

Gelukkig besloot de programmamaker toch door te zetten. En wat een belevenis is het geweest die week. Natuurlijk moeten we nog kijken hoe alles land. Maar de eerste gesprekken maken veel duidelijk. Onder andere dat PTSS vaak helemaal niet de belemmering is maar valse beloften, verkeerde verwachtingen en gebrek aan erkenning en waardering. Zoals het er op lijkt nemen de veteranen in ieder geval weer de regie over hun eigen leven en worden ze (weer) pro-actief. Wij gaan ze wegwijs maken in de mogelijkheden die er zijn binnen het systeem en SFIB (de coachingsorganisatie) houd een vinger aan de pols m.b.t. de persoonlijke doelen en helpen ze daar waar nodig. Tegelijkertijd helpt de televisiemaker ook nog eens om te kijken waar ze voor deze veteranen iets kunnen betekenen. Hoe geweldig is dat. Ergens begin 2019 gaan we het resultaat op televisie zien.

Het is jammer dat het systeem niet eerder wilde aanhaken, we hadden nu juist de kracht van samenwerken kunnen laten zien en het vertrouwen in elkanders mogelijkheden. Dat is eigenlijk de kern, het systeem werkt wel maar zou nog beter werken als we elkaar zouden vertrouwen op elkaars kunde en zouden samenwerken boven alle procedures uit. Het systeem moet toegankelijker worden, er zou en keurmerk moeten komen. Niet alles in starre procedures maar dynamisch maatwerk voor de klant. Wij zijn ervan overtuigd dat er daarmee niet alleen betere ‘zorg’ en ondersteuning voor veteranen wordt geboden maar ook nog eens goedkoper uit zouden zijn en er minder veteranen permanent in het zorgsysteem zitten.

Het is mijn oprechte wens dat het geweldige systeem wat er reeds is iets opener wordt en uitnodigender is voor initiatieven, de beloning voor ‘zielig doen’ of schreeuwen over hoe ruk het allemaal is iets minder royaal zou zijn en voor veteranen en thuisfront die het nodig hebben er gemakkelijker aan voorzieningen (let op ik zeg hier geen geld) te komen is. Daar zijn alle veteranen en het thuisfront bij gebaat.